Prolog

 W październiku 2014 roku miałam szesnaście lat. Chodziłam do pierwszej klasy Uniwersytetu Johns'a Hopkins'a w Baltimore. Mieszkałam jednak w Kingsville- w sumie bardziej na wsi, bo w domku jednorodzinnym przy granicy miasta.
 Miałam wspaniałą rodzinę- kochających rodziców i dwie młodsze siostry, które wówczas miały jedenaście i trzy lata. Naprawdę za nimi nie przepadałam i chciałam, by ich nie było. Jednak dopiero po stracie dowiadujemy się, jak ktoś był dla nas ważny. 
 -Już jestem! -Krzyknęłam.
 -To dobrze. Pośpiesz się, nie mam czasu. Popilnuj Sophie na chwilę. -Powiedziała mama, idąc z salonu do gabinetu. Rodzicielka była niską, zielonooką blondynką, z ciemnoblond pasemkami. 
 -Jezu...-odetchnęłam.
 -Rose! Wiesz, że Sophie jest mała! ma dopiero trzy lata. Jak niby miałaby się sobą zająć?!
 -A Monica gdzie?
 -U sąsiadów.
 -No fajnie.
 -Weź przestań dziewczyno! Co ci zrobi jakieś pół godziny z siostrą? Zabije cię? -zażartowała.
 -Tak! -Mówiąc to uśmiechnęłam się do niej.
 Zanim się obejrzałam, mamy już nie było.
 Niby był październik, ale zimno jak w grudniu. Co prawda śniegu jeszcze nie było, lecz termometr nieuchronnie zbliżał się do zera stopni Celsjusza.
 W kominku palił się mały płomyczek. Siedziałam na podłodze i bawiłam się z najmłodszą siostrą. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Wstałam i otworzyłam. U progu drzwi stała Abigail moja druga młodsza siostra.
 -Hej, weź zostań trochę na dole z Sophie, ja pójdę do góry po komórkę i coś do czytania- powiedziałam szybko- zaraz wrócę, ok?
 -Okeeeeeeeeeeeeej...-Powiedziała znudzonym i pełnym zarzutów tonem. 
 Pomknęłam szybko do góry. Książkę dorwałam tak prędko, jak tylko mogłam, ale telefonu nigdzie nie było. Przeszukałam cały, mierzący siedemnaście metrów kwadratowych, różowy pokój.
 -Tak to jest, jak się sprząta!- Mruknęłam sama do siebie. 
 Wtedy coś zabłysło mi przed oczami. A był to mój trzyletni, czarny Sony Ericsson. Po podniesieniu telefonu i schowaniu go to kieszeni spodni zwróciłam się ku drzwiom. Łapiąc zza nie poczułam charakterystyczny zapach... spalenizny ?!
 Zbiegłam po schodach i ujrzałam pełen płomieni przedpokój. Spróbowałam dostać się do salonu, lecz nie udało mi się. Ze wszystkich stron otaczał mnie ogień! W pomieszczeniu tuż obok -gabinecie -znajdowali się rodzice, lecz także nie miałam do nich dostępu. Z zamkniętymi oczami i zasłoniętą buzią, oraz książką w dłoni pobiegłam przez werandę, aby dostać się na zewnątrz. Gdy byłam już przed domem, ujrzałam skupisko sąsiadów przyulicznych, przyglądających się tragedii. Jedna z kobiet -pani Stephanie -przytuliła mnie i zaprowadziła na ławkę. Chwilę później usłyszałam dźwięk syreny . Było to pogotowie, oraz dwa wozy strażackie. Akcja ratunkowa trwała trzy godziny, tak mi się przynajmniej zdawało.
 Po tym zdarzeniu, w skutek szoku i poczucia winy zapadłam w śpiączkę. Trwała ona niecały rok- dziesięć miesięcy. Niestety przez te wydarzenia straciłam pamięć sprzed całego mojego dotychczasowego życia.
 Ja spałam i się wybudziłam. Oni natomiast będą już spać wiecznie.

Na poczatek ^.^

Na tym blogu znajduje się opowiadanie wymyślone całkowicie przeze mnie. Zdarzenia i postacie są całkowicie fikcyjne i nierzeczywiste.
Dziękuję i pozdrawiam.